Follow by Email

26 Eylül 2011 Pazartesi

böyle işte :)

makyaj kadınların savunma sanatı, benimse besin kaynağım, peki makyaj benim için ne kadar önemli? sordum kendime
ve cevabı en sonunda bulabıldim. hiç unutmuyorum. daha 12 yaşlarındaydım. elimde bir sulu boya paleti, uyuyan 5 yaşındaki kardeşimin,
yüzünü boyayacak kadar psikopat ve içimde tarif edilemez heycan vardı.

farklıydım o yıllarda farklı düşünüyor konuşuyor eleştiriliyordum, umrumda olmadı hiç birşey, zaman hızlıca ilerledi ve benim makyaj yapmam gerektiğini   hissettim
ve bunu meslek edindim. bu arada okadar heycanlı yaşlar yaşadımki, şuanda canım tanemimin bana hediye ettiği PATTY smıth çoluk çocuk kitabı gibi komik komik şeyler yaşadım,
içimden okadar çok şey yapmak geçiyorduki sanat adına, herbirine atlıyordum oradan oraya, ama heves değil kalbim ve beynim herbirine yetiyor ve artıyordu, başka başka şeylere yoğunlaşıyordum sanat adına
tabi enbüyük teşvik galiba hayatımda tanem sivarın olmasıyla başladı diyebilirim, o küçükken sanat aşkıyla büyümeye çalışan cocuk aile kasaba kör etmişti küsmüştü sanata. derken bu tanem  bir ışık oldu,
bir ilham oldu benim için. neyse tanemi geçelim :) şuanda çok mutluyum. ve çok şanslı olduğumu hissediyorum. sevdiğim işi yapıp onunla beslenmek. allah herkese sevdiği bir iş versin huzur versin hayat versin....

1 yorum:

  1. sen dunyanin en tali insanisin, ve en iyi makyoru ve sahane bir arkadas!

    YanıtlaSil